Hoe meer ik begin te zien dat aan de oppervlakte random dingen tot mij komen, of het nu een YouTube-filmpje is, een gedachte, iets wat mijn aandacht pakt, hoe meer ik begin te beseffen dat het boodschappen zijn, tekenen, een kracht komend van iets wat ik alleen kan omschrijven als een begeleiding naar een staat van harmonie. In elk moment, in lijn met wat er in mijn gedachten en hart leeft.
Een concept wat tot mij was gekomen was de flower of life, en wanneer ik zo denk, is dit een plaatje dat altijd op een manier tot mij is gekomen, en het pakte mijn aandacht. Maar door de dagelijkse conditionering, of het moment, dacht ik dat ik het niet kon begrijpen, wat het mij wilde zeggen.
Alhoewel het concept een PhD wiskunde en natuurkunde samenhoop is van een soort van unity of everything, waarbij, zoals ik het heb begrepen, elke materie zijn of haar opposite heeft, en het geheel aan materie die zou bestaan in het universum een perfect harmonie vormt, liep ik vanochtend, en ik eindigde gisterenavond met het besef dat, wanneer ik niet mijn joy shine van binnen uit naar buiten, zonder vast te houden aan mijn persoonlijkheid, herinneringen en omstandigheden, gewoon joy, dat die joy niet het resultaat is van situaties negeren, maar het zien in zijn of haar volledigheid, en te kiezen om dat witte puntje van licht te zijn.
Een concept wat op meerdere lagen terugkomt. Waarom? Ik merk dat ik in momenten van discussie, zeker wanneer mijn vrouw in haar menstruatiecyclus zit waarbij hormonen meespelen voor een bepaalde gevoeligheid, dat het in mij lichamelijke herinneringen en mentale patronen triggert van niet-veilig zijn. Er komen snelle irritaties, en dat uit ik weer, projecteer ik weer, en ben ik niet de support die ik zie dat ik voor haar zou willen zijn. En ook in het moment is het gerechtvaardigd voor mij. Maar het is niet de battle die ik wil winnen, zelf niet de war. Maar to rise above that and let be what might be, en ik die joy, die steun, de liefde die niks terugvraagt. Onconditioneel.
Het beeld wat Jezus, of het universum lijkt te tonen: kunnen wij onconditioneel liefde zijn? En zo niet, kunnen wij ernaar streven? Ik denk het wel. Ik denk dat het besef wat tot mij komt, in het symbool van yin en yang zit. The opposites attract. Dit heb ik altijd wel gehoord, maar nooit echt diep over nagedacht. Ik bleef altijd hangen bij het eraan gerelateerde concept dat er geen goed of kwaad zou zijn. Dat het één en dezelfde frequentie is van hetzelfde spectrum.
Maar ook ooit zag ik in dat liefde geen opposite heeft. Wat betekent dat? Als we dan zeggen dat opposites attract, maar dat liefde zelf geen tegenhanger heeft, vanuit een 3D-model begreep ik dit niet. Want het zit toch in het eeuwenoude symbool van het yin en yang?
Maar vanochtend zag ik het. Dat het yin en yang-symbool ook iets is wat in de natuur terugkomt en is gemeten, volgens mij met een proton en entanglement die het yin en yang-symbool toonden (Nature Photonics, 2023 – zie artikel).
En nu met de flower of life besef ik dat het niet gaat om één yin yang-symbool, maar om de collectie samen, een resonantie, waarbij door resonantie, als het woord goed gebruikt is, de flower of life ontstaat. Iets wat geen oppositie kent, zou dat dan niet de perfecte liefde zijn? Een collectief aan opposities wat in zijn geheel tot een perfect symbool komt?
Waar wil ik naar toe?
Dat in elk van ons leven wij kunnen kiezen om het volledige licht te zijn, of in het duister te streven naar dat lichtpuntje. Het maakt niet uit. De ervaringen zullen wellicht anders zijn, variërend op een spectrum, maar we gaan dezelfde kant op. Wat zou er zijn als ik nu bewust in het licht mijn natuur volg, wetend dat ik als een duister puntje iets bij me draag, en daar naartoe loop en zie, en geen angst heb om tussen de twee delen te balanceren, harmonie vinden in dit samenspel waarin ik in moment tot moment altijd naar het lichtpuntje ga, of naar het duister punt ga die weer naar het licht brengt? Wetend dat dan anderen, zoals met dat Japanse onderzoek met water, je ook weer je tegenpool doet vibreren en het effect heeft (Masaru Emoto, 2004 – zie artikel).
Either way, ik claim niet al deze concepten te begrijpen, maar ik wil wel op filosofisch niveau een vibratie, een aansluiting, dat voor mijzelf van moment tot moment mijn natuur is. Omarm en volg. Streven naar het lichtpuntje. Not knowing, yet knowing it all, from moment to moment.
